Yazar arşivleri: Mustafa çiçek

Benim teknem… Yalnızlık dedin, denizin tek yasası… Şemsiyenin gördüğü, denizin de mi tek yasası? Dalgaların kıyıya vurmamasından korkuyorum. Denizde kalabalıklaşmak da korkutuyor beni. Yalnızlık tekrar vurduğunda kıyıya çıkamayacak kadar yorgun; tekneme argın, yelkenine güvensiz… Kaya arayan kâbuslar, kâbuslar yaratan korkular, korkular doğuran denizin karanlığı… Denizin derinliği, kumlar, sonsuz olasılıklar… Balıklar; şuursuz, kibirli balıklar… Unutkan deniz,“Teknenin ölümü şiirine bir his” yazısının devamını oku

Kendini tanımak… Herkesin peşinden koştuğu o “netlik”, benim için fazlasıyla dar bir çerçeve gibi geliyor. Kendimi tanımak istiyorum, evet—ama bir tanıma dönüşmek istemem. Tanım, sınır demek. Ve sınır, bazen kendini korumak değil, içindeki ihtimalleri hapsedecek kadar keskin olabilir. İçimde seçmemeye dair bastırılamayan bir eğilim var. Sanki bir şey seçtiğimde, diğer tüm olasılıkları sessizliğe gömüyorum. Ve“Belirsizliğin Potansiyeli ve Özgürlük” yazısının devamını oku

Bazı şeyleri duyduğumda, içimde çoktan yer etmiş olduklarını fark ediyorum. Yeni bir bilgi gibi değil de, sanki içimde çoktan oluşmuş ama kelimelere dökülememiş bir kıvılcım, bir başkasının cümlesinde kendini tanıtıyor gibi. Işığın bir başlangıç olduğunu ilk kez o zaman fark ettim. Daha doğrusu, içimde bunun hep öyle olduğuna dair bir his vardı da sadece zamanı“Işıkla Başlayan Şeyler” yazısının devamını oku

İnsanın kendini mükemmel hissettiği an, çoğu zaman en kırılgan olduğu andır. Çünkü mükemmellik sabit bir zirvedir; üzerinde yürünmez, sadece bakılır. Ve bakarken düşülür. Ben bu yüzden mükemmelliğe temkinli yaklaşırım. Kendimi zirvede hissettiğimde bilinçli olarak dengesizleştiririm. Terazimi sallarım. Kelimeleri seçmem, seçtiklerimi bozmak isterim. Çünkü içimde biliyorum: mükemmel olmak, özgür olmamın önüne geçer. Mükemmel olursam, artık gelişemem.“Mükemmellik Hissi” yazısının devamını oku